Amplio_logo_1000x400

24 mei 2020

Hoe de geestelijke gezondheid te verbeteren als doctoraatsstudent/kandidaat

86% van de promovendi ervaart duidelijke niveaus van angst tijdens hun PhD jaren

- Enquête postdoctorale onderzoekservaring PRES
Na mijn afstuderen ging ik meteen aan de slag bij een groot bedrijf. We werden dagelijks uitgedaagd om onze productiviteit te verhogen en ons weg te lokken van de werkmentaliteit die we tijdens onze universitaire studies hadden. Soms hoorde ik collega's en vrienden om me heen praten over mensen die ze kenden en die besloten hadden om te gaan promoveren. Ik dacht dan: "Ze hebben zo'n geluk... Ze hebben gewoon hun studiejaren verlengd en kunnen nog steeds genieten van het studentenleven." Niets is minder waar. Uit enquêtes blijkt dat een aanzienlijk aantal doctorandi zich zorgen maakt over hun geestelijke gezondheid.

phd-studenten-mentale-gezondheidMen zegt dat er geen hoger intellectueel streven is dan een doctoraat. Het stelt mensen in staat om het leven van de geest te leven. U kunt aan deze planeet bijdragen door uw gedachten, ideeën en creativiteit in een academisch domein te delen. U zult een middenklasse comfort verwerven terwijl u een zinvol kennisgedreven leven nastreeft.

Maar deze utopie heeft zich ontwikkeld tot een illusoire toestand. Het leven als doctorandus is zwaar. Je moet veel meer dan 40 uur per week ploeteren voor een inkomen onder het gemiddelde. Dit alles in de wetenschap dat het aantal academische vacatures veel lager is dan het aantal afgestudeerde promovendi. Het leven van een promovendus is niet zo gemakkelijk als mensen denken. Het is een voortdurende, stressvolle bezigheid zonder veel zekerheid voor de toekomst. 

Een Elsevier-paper van Levecque et al. (2017), stelt dat:

Een op de twee promovendi ervaart psychische nood; een op de drie loopt het risico op een veel voorkomende psychiatrische stoornis.
De prevalentie van geestelijke gezondheidsproblemen is hoger bij doctorandi dan bij de hoogopgeleide algemene bevolking, hoogopgeleide werknemers en studenten in het hoger onderwijs.
Werk- en organisatiecontext zijn significante voorspellers van de geestelijke gezondheid van doctorandi.
Doctoraatsstudenten worden geconfronteerd met tal van uitdagingen die hen beletten een evenwichtig academisch leven te leiden. Wat zijn enkele van deze uitdagingen?

Persoonlijke uitdagingen

phd-student-sticky-notesWe zijn allemaal mensen en we hebben allemaal onze ups en downs. We krijgen allemaal wel eens tegenslag te verduren. Persoonlijke uitdagingen zijn inherent aan het leven. Toch zijn er verschillende persoonlijke uitdagingen die voor doctoraatsstudenten beduidend meer aanwezig zijn. Gezien de aard van het onderzoekswerk zijn gevoelens van eenzaamheid en isolement alomtegenwoordig, zeker in deze gemeenschap. Je bent als enige verantwoordelijk voor het onderzoek dat je uitvoert. Gezien de diepgang van het onderzoekswerk dat je doet, is het moeilijk om dit te delen met vrienden, familie of zelfs collega's.

In verband met het isolement hebben doctoraatsstudenten vaak te kampen met een gebrek aan persoonlijke steun. Vrienden, partners en familieleden kunnen moeite hebben om de waarde van een doctoraat in te zien, en zijn daarom misschien niet zo behulpzaam als ze anders zouden zijn. De meest frustrerende vraag die promovendi vaak krijgen is: "Wanneer ben je klaar met je doctoraat en wanneer ga je werken?". Deze neerbuigende en stressopwekkende vraag doet de nekharen van doctorandi overeind staan.

Omdat het persoonlijke en het professionele leven van doctores zo met elkaar verweven zijn, kan het voor hen moeilijk zijn om een gezond evenwicht tussen werk en privéleven te bewaren. Dit is een eeuwige strijd voor iedereen, maar de context van doctoraatswerk maakt deze uitdaging nog groter.

Organisatorische uitdagingen

Er is geen enkele organisatie waar iemand vanaf de eerste dag naadloos zal passen. Het zal altijd enige tijd vergen om zich aan te passen aan de nieuwe normen en processen. En een organisatie is geen constante. Als je je eenmaal hebt aangepast aan een organisatie, zullen de kenmerken ervan weer veranderen, waardoor je gedwongen wordt je opnieuw aan te passen. Hetzelfde geldt voor het organisatorische leven van doctorandi. Er is echter één aspect dat hun organisatorische leven tot een enorme uitdaging maakt en dat is hun afhankelijkheid van hun promotor.

phd-leerlingen-studie-laptopHun supervisors zijn vaak baas, mentor, vriend en collega in één. Deze vreemde combinatie kan moeilijk goed in balans te brengen zijn en kan leiden tot grote conflicten. Omdat promovendi erg afhankelijk zijn van hun promotor, zie je ongezonde relaties ontstaan. De promovendus heeft de neiging een onderdanige rol aan te nemen, omdat hij bang is de relatie te beschadigen en het promotieproces in gevaar te brengen. In de loop der jaren zou de relatie tussen student en promotor moeten uitgroeien tot een partnerschap tussen gelijken. Het tegendeel is vaak waar. 

Een ander probleem dat zich vaak voordoet in de loop van de jaren dat een doctorandus een kandidaat en uiteindelijk een afgestudeerde wordt, is het gebrek aan institutionele steun dat hij krijgt. Zoals eerder gezegd, is het behalen van een doctoraat een lange, hobbelige en vaak onbekende weg. Enige steun en mentorschap zouden de productiviteit aanzienlijk kunnen verhogen, maar vaak is die onvoldoende en verre van in overeenstemming met de verwachtingen van de student. Graduate schools vereisen vaak een hoge mate van onafhankelijkheid. Doctoraatsstudenten zijn echter vaak gefrustreerd door het gebrek aan middelen waartoe zij toegang hebben. Zij zijn zich er ten volle van bewust dat zij met de juiste ondersteuning hogere prestatieniveaus zouden kunnen bereiken.

Financiële uitdagingen

Een doctoraat behalen is een grote investering in een fysiek goed dat je de rest van je leven zal bijhouden: je geest. Toch is het behalen van een doctoraat verre van gratis. Het vergt een aanzienlijke financiële investering en de meesten die eraan beginnen, hebben geen diepe zakken. Daarom moeten ze een beroep doen op externe financiering om zichzelf te onderhouden tijdens hun studie. 

phd-studenten-financiële-moeilijkhedenMaar er bestaat niet zoiets als een gratis diner, dus worden deze fondsen onder bepaalde voorwaarden toegekend. Deze voorwaarden belasten de doctorandi vaak met buitensporige stress. Zo kan een lening, die is aangegaan om het doctoraat te financieren, leiden tot zorgen over hoe deze in de toekomst zal worden terugbetaald.

Bovendien is er geen garantie dat de middelen niet worden ingetrokken als ze eenmaal zijn toegekend. Het is bekend dat de financiering midden in het doctoraat kan worden verlaagd. Dit is een hachelijke situatie om in achter te worden gelaten, onzeker over de vraag of zij nieuwe financiering kunnen krijgen of dat zij hun onderzoeksproject voortijdig moeten stopzetten.  

Een doctoraat behalen is hard werken en financieel helemaal niet lonend. Uit Duits onderzoek is gebleken dat 40% van de promovendi slechts 2 à 3 jaar financiële steun krijgt, hoewel het gemiddelde doctoraatsproject 3 à 5 jaar duurt.

Doctoraatsstudenten investeren veel tijd, geld en stress, dus er moet een mooie toekomst voor hen in het verschiet liggen, niet? Dat zou je denken... maar het tegendeel is waar. Veel doctorandi maken zich voortdurend zorgen over de onzekere arbeidsmarkt. In dit academische tijdperk waarin we leven, wordt de concurrentie op de beschikbare academische banen steeds groter. Er is gewoon geen garantie dat het behalen van een doctoraat zal leiden tot een aantrekkelijke baan of het leven waar ze altijd van gedroomd hebben. 

Waar is de geestelijke gezondheidszorg voor promovendi/kandidaten?

Als je de bovenstaande uitdagingen leest waar doctorandi mee worstelen, dan moet je toch geloven dat er een breed scala aan psychische ondersteuning bestaat om hen op het rechte pad te houden? Uiteindelijk zijn zij vaak degenen die met de grote innovaties komen, die onze wereld naar een hoger niveau tillen. Er moet een goed ondersteuningsprogramma zijn aan elke universiteit om de academici waar onze maatschappij zo op vertrouwt te ondersteunen. Nee, dat is er niet. Het is zelfs vrij moeilijk om deze ondersteunende organisaties binnen faculteiten en universiteiten te vinden.

De geestelijke gezondheid van promovendi gaat er niet op vooruit, maar neemt alleen maar verder af.

Hoe kunnen we promovendi weer laten bloeien?

Alle innovatie en welzijn die wij in ons leven hebben, is grotendeels te danken aan de groep academici die aan de huidige promovendi voorafging. We zijn in onze samenleving zo afhankelijk van deze groep. Het is tijd om hen als zodanig te behandelen. Ten eerste pleiten wij bij Amplio voor een radicale verandering in de mentale ondersteuningsnetwerken van faculteiten, bedrijven en universiteiten om promovendi klaar te stomen voor succes. De nadruk moet liggen op het aanboren van hun potentieel door zorg en aandacht in plaats van competitie. Dit kan onder meer worden gedaan door:

mental-support

  • PhD mentale ondersteuning opnemen en hen duidelijk leiderschap geven
  • Meer financiële en werkzekerheid bieden
  • Onderwijsondersteuning en een goed evenwicht tussen werk en privéleven
  • Alle promovendi een duidelijk loopbaanplan aan te reiken
  • administratieve ondersteuning en middelen, zodat zij zich kunnen concentreren op hun beste onderzoekswerk

Deze dingen zouden natuurlijk enorm helpen, maar zij liggen vaak buiten de invloedssfeer en zijn moeilijk van de ene dag op de andere te verwezenlijken. Doctorandi moeten werken met wat ze hebben.

Wat kunnen ze nu doen, op dit moment, om:

  • Hun welzijn en levenstevredenheid verhogen terwijl ze hun onderzoeksdoel nastreven?
  • De beste kwaliteit onderzoek leveren en afstuderen terwijl ze volledig genieten van hun academische leven?
  • Zich niet langer eenzaam voelen en de omgeving laten delen in de onderzoeksreis die zij zijn begonnen?
  • De persoonlijke, organisatorische en financiële uitdagingen van het doctoraatsproces aan te kunnen?

Een goede vriend van Amplio, die een doctoraat doet, deelde het met ons:

Veel promovendi hebben in het bedrijfsleven nooit of nauwelijks gewerkt, en hebben misschien geen strenge 9-tot-5 routine met werkvrije weekends meegemaakt. Soms heb ik het gevoel dat het idee van 'werk is gewoon werk' door mij en anderen wordt vergeten, maar het is iets wat ik in het bedrijfsleven sterker voelde en het was een gezonde houding."

Het PHD leven is prachtig. Het is geestelijk, sociaal en spiritueel lonend. Maar het is een uitdaging om het goed in balans te brengen.

Je hoeft het wiel niet opnieuw uit te vinden.

 Coaches bij Amplio hebben al vele promovendi begeleid in hun academische reis. Wil je weten hoe dat in jouw specifieke situatie uitpakt?
laten we chatten!

Geschreven door Jasper de Taeye

Deze website maakt gebruik van cookies om u de beste ervaring te bieden. Door verder te surfen op deze website, aanvaardt u het gebruik van cookies.

cropped-Amplio-Logo-400x200-1-1.png
magic-wandcross linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram